Kiedy wracam myślami do Paryżu, mam przed oczyma dwa obrazy: wieżę Eiffla i charakterystyczną dla tego miasta muzykę wykonywaną na akordeonie przez ulicznych muzyków, czy przez kataryniarzy.Te dwa elementy razem, tworzą tak specyficzną dla tego miejsca romantyczną atmosferę.

Największym ambasadorem paryskiej muzyki była z pewnością Edith Piaf, której miejsce pochówku było na liście miejsc, które koniecznie chciałem odwiedzić w czasie mojej wizyty w stolicy Francji, jako że jestem od dawna wielkim fanem muzyki tej piosenkarki.

Młodość i dzieciństwo Piaf spędziła na ulicach, porzucona przez matkę - śpiewaczkę kawiarnianą i wychowywana przez dziadka i ojca alkoholika. W wieku lat 15 zajęła się ulicznym śpiewaniem. Została odkryta w 1935r. przez jednego z impresariów i rozpoczęła występy w kabarecie "Le Gerny's" przy Champs-Élysées, pod pseudonimem la Môme Piaf (wróbelek), który stał się później znany milionom wielbicieli jej talentu.

Słynęła z niebywałej ekspresji i dramatyzmu w wykonywaniu piosenek specjalnie dla niej pisanych. Jej chropowaty i stosunkowo niski głos, kontrastował z drobną sylwetką, co fascynowało widzów m.in. w paryskiej Olimpii, z którą była przez lata związana.

Odnalezienie Edith na ogromnym cmentarzu Per Lachaise nie było łatwe mimo, że byłem w posiadaniu mapy tego miejsca.

Mijając miejsca spoczynku wielkich tego świata wreszcie „dotarłem na spotkanie” z tą wybitna artystką, radosny z tego spotkania.

Opuszczałem Paryż  mając w myśli  słowa jednego  z najbardziej rozpoznawanych utworów tej francuskiej artystki, zresztą mój ulubiony: „Non, je ne regrette rien” - Nie, nic a nic, nie, nie żałuję niczego!